Spawanie kontaktowe a spawanie indukcyjne: Wybór właściwej metody spawania HF dla Twojej walcowni rur

Spawanie kontaktowe wykorzystuje parę miedzianych elektrod stykających się z obiema stronami spawanej rury stalowej. Indukowany prąd ma dobrą penetrację. Dwa efekty prądu wysokiej częstotliwości są maksymalizowane dzięki bezpośredniemu kontaktowi między miedzianymi elektrodami a blachą stalową. Dlatego spawanie kontaktowe ma wyższą wydajność i niższe zużycie energii, jest szeroko stosowane w produkcji rur o dużej prędkości i niskiej precyzji, a spawanie kontaktowe jest na ogół wymagane przy produkcji szczególnie grubych rur stalowych. Istnieją jednak dwie wady spawania kontaktowego: po pierwsze, elektroda miedziana styka się z blachą stalową i szybko się zużywa; po drugie, ze względu na wpływ płaskości powierzchni blachy stalowej i prostoliniowości krawędzi, stabilność prądu spawania kontaktowego jest niska, a wewnętrzne i zewnętrzne zadziory spoiny są stosunkowo duże. , Zazwyczaj nie jest ono stosowane przy spawaniu rur o wysokiej precyzji i cienkościennych.

Spawanie indukcyjne polega na nawijaniu jednego lub więcej zwojów cewek indukcyjnych na zewnętrzną powierzchnię spawanej rury stalowej. Efekt spawania wielozwojowego jest lepszy niż spawania jednozwojowego, ale cewek wielozwojowych trudniej jest wyprodukować i zamontować. Wydajność jest wyższa, gdy odległość między cewką indukcyjną a powierzchnią rury stalowej jest niewielka, ale łatwo jest spowodować wyładowanie między cewką indukcyjną a rurą. Zasadniczo zaleca się zachowanie odstępu 5-8 mm między cewką indukcyjną a powierzchnią rury stalowej. Podczas spawania indukcyjnego, ponieważ cewka indukcyjna nie styka się z blachą stalową, nie występuje zużycie, a prąd indukcyjny jest stosunkowo stabilny, co zapewnia stabilność spawania. Jakość powierzchni rury stalowej podczas spawania jest dobra, a spoina gładka. W przypadku rur precyzyjnych, spawanie indukcyjne jest zasadniczo stosowane.